پیشگفتار
بیشتر این مقالات در آغاز با این قصد نوشته شدند که به صورت مقالات هفتگی منتشر شوند و در عین حال، ویژگی‌ها و اهداف هر دو نشریه‌ی اسپکتیتور[1] کرفتسمن [2]را در خود گرد آورند. اما بعدها این طرح را کنار گذاشتم؛ بخشی از این تصمیم از سر تنبلی بود و بخشی دیگر به سبب کمبود فرصت و فراغت. افزون بر این، مایل بودم پیش از آنکه به نگارش آثار جدی‌تر دست بزنم، توانایی خود را در نویسندگی بیازمایم. از همین رو، بر آن شدم که این نوشته‌های کوتاه را به داوری عموم بسپارم. همانند بیشتر نویسندگان تازه‌کار، اعتراف می‌کنم که نسبت به موفقیت این اثر اندکی دل‌نگرانم. با این همه، یک نکته مایه‌ی آسودگی خاطر من است: ممکن است خواننده توانایی‌های ادبی مرا نپسندد، اما امیدوارم اعتدال و بی‌طرفی مرا در شیوه‌ی پرداختن به موضوعات سیاسی تأیید کند. تا زمانی که شخصیت اخلاقی‌ام از گزند انتقاد در امان باشد، با نگرانی کمتری می‌توانم دانش و توانایی خود را در معرض سخت‌ترین نقدها و دقیق‌ترین داوری‌ها قرار دهم. به گمان من، روحیه‌ی خیرخواهی نسبت به جامعه اقتضا می‌کند که انسان مردم کشور خود را دوست بدارد و نسبت به همه‌ی هم‌میهنانش مهر و علاقه‌ای یکسان داشته باشد؛ نه آنکه به بهانه‌ی دوست داشتن کل ملت، نیمی از آن را به دشمنی بگیرد. من تا آنجا که در توان داشته‌ام، کوشیده‌ام این تعصب و خشمِ حزبی را فرو بنشانم. امیدوارم این رویکرد برای افراد میانه‌روِ هر دو جناح خوشایند باشد؛ هرچند بعید نیست که متعصبان هر دو سو را ناخشنود سازد. خواننده نباید انتظار داشته باشد که میان این مقالات پیوند یا ترتیب خاصی برقرار باشد، بلکه باید هر یک را اثری مستقل به شمار آورد. این امتیازی است که معمولاً برای همه‌ی مقاله‌نویسان پذیرفته شده است. چه‌بسا چنین شیوه‌ی پراکنده‌نویسی، هم برای نویسنده و هم برای خواننده آسان‌تر باشد، زیرا هر دو را از تحمل تمرکز و پیگیری طولانی و خسته‌کننده‌ی یک استدلال پیوسته بی‌نیاز می‌کند.
دیوید هیوم